ademnood

2 vrijdagen terug moest ik bloed laten prikken.
En, oh, wat houd ik niet van bloedprikken! Het ligt niet aan de naald, weet ik nu. Van mij mogen ze me 20 keer lekprikken! Prima! Maar het gevoel dat ik heb wanneer het bloed uit me wegstroomt!!! Ik voel het uit m'n hoofd wegtrekken en dan ben ik hard op weg om flauw te vallen. Gelukkig had ik nu een ontzettend goede prikster en had ze maar twee buisjes nodig, maar toch... Ik moest weer even op de stoel blijven zitten om bij te komen... (alle aapies kijken)


De dokter had me gestuurd omdat ik in een paar dagen tijd 3 keer een hyperventilatie-aanval had gehad. De eerste keer reed ik in mijn auto over de snelweg! Ik moest eerst nog een fly-over af en twee banen opschuiven om op de vluchtstrook te komen.
Ik was heeeeeel blij dat het redelijk rustig was en dat mijn vader naast me zat, zodat hij ons weer naar huis kon rijden.
Ik had het nog nooit eerder meegemaakt, dus ik had geen idee wat ik er mee moest doen!

Maar dat alles is nu al weer twee weken geleden. Twee weken lang heb ik geen aanvallen meer gehad, maar ik ben kapot! Ik ga eerder naar bed, wordt verrot wakker en kan niet zo veel veel meer hebben overdag...
En het vervelendste: ik raak helemaal buiten adem als ik met iemand praat. Alsof ik vergeet adem te halen tussendoor. Erg fijn als je de hele dag omsingeld wordt door peuters en collega's die om je aandacht vragen...

Ik dacht dat ademhalen iets natuurlijks was, maar blijkbaar ben ik het verleerd!!

adem in, adem uit