boodschappenavontuur

Ik heb een aantal hele mooie schoenen. Alleen draag ik ze bijna nooit, omdat het onmogelijk is om er een hele dag op te lopen. Soms gaan er weken voorbij zonder ook maar één dag mijn mooie muiltjes aan te hebben. En soms mis ik ze gewoon...

Vandaar dat ik af en toe boodschappen doe op m'n hakken. (Denk nu niet meteen aan naaldhakken of stelten van een meter hoog!) Het liefst ga ik lopend boodschappen doen. Dat geeft me mooi de kans om een poosje op mijn mooiste schoenen te lopen.

Zo ook vandaag... Na weken op gympies, slippers en ballerina's te hebben gelopen, vond ik het tijd voor een vrouwelijke schoen, dus haalde de hakjes die ik slechts een paar keer aan heb gehad uit mijn overvolle schoenenkast. Ze zitten hartstikke lekker en ik kan me er zonder al te grote moeite op voortbewegen. (Ik hou niet zo van die vrouwen die vallend over straat gaan, omdat ze niet op hun schoenen kunnen lopen)

Ik was nog niet eens halverwege toen ik me weer herinnerde waarom ik zoiets niet zo vaak doe... De stoeptegels liggen hier niet bepaald op dezelfde hoogtes. Iets waar ik normaal geen problemen mee heb, maar nu... Ook was ik vergeten hoeveel herrie zulke schoenen maken en ik had het idee dat heel de wijk doorhad dat ik op pad was... En dan nog het zand dat al die bouwvakkers hier achterlaten. Ook geen stevige ondergrond.
Maar goed, ik kwam aan in het winkelcentrum (waarvan de vloer ineens wel heel glad aanvoelde). Na nog geen twee minuten in de winkel, lag mijn karretje al voller dan de bedoeling was. Ik hou me meestal redelijk aan mijn boodschappenlijstje, maar als je 'fruit' en 'avondeten' opschrijft, is er aardig wat ruimte voor speling. Dus lag er al gauw een kwart watermeloen, een pakje yoghurt, geraspte kaas, paprika, een pak dürüm, appels, bladerdeeg, eieren en daarnaast ook nog alle geplande boodschappen in de kar.
Oeps! Dat was een stuk meer dan verwacht! Oeps! Nu moet ik alles naar huis dragen. Op mijn hakken!

Na een praatje met de 84-jarige heer die achter mij in de rij stond, verdeelde ik alles zo eerlijk mogelijk over mijn twee tassen en begon aan de tocht naar huis. Volgens mij probeerden de moeder en zoon met hond mij expres te irriteren, want steeds bleven ze stilstaan en zodra ik een slinger had gemaakt om ze in te halen, liepen ze weer verder! Alsof ze niets doorhadden!

Zoals je begrijpt, ben ik thuis aangekomen. Hoe kon ik anders dit bericht online zetten?
En weet je, eigenlijk viel het best wel mee. Wie weet loop ik volgende week op m'n blauwe pumps naar het winkelcentrum!