verdrietig

Wat een vreemde dag vandaag. Ik heb leuke dingen gedaan; met m'n broertje meegereden tijdens zijn proefrit in een nieuwe peugeot en een gezellig avondje mozaïken bij Angie, maar de dag werd toch overschaduwd door het nieuws dat ik vanmorgen kreeg.

Vannacht rond 1 uur is Ginny ingeslapen.

Het ging al een tijdje niet zo goed met haar. Ze werd doof, blind, dement; ze werd oud. Dat mag ook wel. Ginny is namelijk 16 jaar geworden. Best een hele leeftijd voor een hond.
't Zat er aan te komen, ik had het verwacht, en toch... Toch was ik nog niet klaar voor dit nieuws, maar uiteindelijk ben ik blij dat ze is overleden voordat mijn ouders op vakantie gingen en ik denk dat ze de afspraak bij de trimster volgende week niet overleefd zou hebben...

Het zal wel gek zijn om bij m'n ouders thuis te komen, terwijl ze er niet meer is. Een leeg plekje naast de bank, voerbak weg. Geen gesnuif en getrippel meer. Geen gebedel om een lapje, geen gepiep omdat het naar haar idee (een uur te vroeg) etenstijd was.
Dankzij haar ben ik niet meer bang voor honden. Toen we haar net hadden zat ik met m'n voeten op de bank, omdat ze wel eens voorbij zou kunnen lopen. Al gauw drukte ik mijn neus tegen de hare en liet haar tijdens het spelen in m'n handen bijten. Mijn handen werden er rood van en ze bleef maar op haar tong bijten, maar het was óns spelletje en het was geweldig!

Ginny heeft een leventje gehad zoals iedere Westie zou willen: gezond en geliefd.

Dag lieve, lieve Ginny. Je hebt geen idee hoe blij ik ben dat je bij ons hoorde!