hoop

De afgelopen twee weken heb ik de hele ontwikkeling rond de verdwijning van Ruben en Julian gevolgd. Wat ontzettend verdrietig.

Mijn eerste gedachte was dat de vader de jongens om het leven had gebracht voordat hij zelfmoord pleegde. Dit is zo'n moment waarop je liever geen gelijk hebt, maar helaas, gisteren zijn hun lichamen gevonden.

Soms vind ik het erg moeilijk als ik me realiseer in wat voor wereld wij leven. Dat zelfs ouders hun eigen kinderen vermoorden. Je hoort het veel te vaak...

Maar de laatste dagen heb ik ook een heleboel gezien wat mij hoop gaf.
Er waren zo ontzettend veel mensen op zoek naar die twee jongens. Half Nederland was aan het zoeken en heel Nederland leefde mee. Agenten werkten dag en nacht en gingen in hun vrije tijd door. Gewone burgers kamden de bossen uit in de hoop en in de angst dat ze iets vonden.

En dat is het hem nou juist. Overal waar iets verschrikkelijks gebeurd, of het nu een 'simpel' auto-ongeluk is, een terroristische aanslag of, zoals nu, de zoektocht naar twee vermiste jongens; er zijn altijd mensen die te hulp schieten. Er zijn altijd mensen die alles laten vallen, nergens meer aan denken en naar het rampgebied toe rennen om voor anderen te zorgen.

Het is verschrikkelijk dat twee jongetjes die zo jong en hulpeloos waren op zo'n manier moesten overlijden.
Maar zij hebben mij, en vast een heleboel anderen, weer hoop gegeven in de mensheid.
Voor iedere gek staan er honderden buitengewone mensen op die er alles aan doen om het weer goed te maken.

Dus niet vergeten: Wat er ook gebeurd, hoe erg het ook is: kijk naar de helpers, kijk naar de redders.